Krkonoše Photo - 1 Krkonoše Photo - 2 Krkonoše Photo - 3 Krkonoše Photo - 4 Krkonoše Photo - 5 Krkonoše Photo - 6


krkonose.eu » Ważne postaci

Ważne postaci naszego regionu

Wydrukować
W Karkonoszach urodziło się wielu znanych ludzi. Wielu innych obrało sobie te tereny za miejsce działania. Wielu „Karkonoszan“ w zasadniczy sposób wpłynęło na różne dziedziny działalności człowieka – kulturę ludową, naukę, technikę, literaturę, muzykę... Wzbogacili nasz region, ale nie tylko region, bo ich działalność miała często szersze znaczenie. Niektóre z tych osób postaramy się krótko przedstawić.

Karkonosz

Legenda ducha Karkonoszy powstała dzięki wyobraźni tutejszych mieszkańców. Charakterystyczne cechy krajobrazu przekształcono w baśniową postać, która często zmieniała swój kształt. Raz Karkonosz jest niewielkim skrzatem, potem straszliwym olbrzymem, spotkamy go też w ubiorze myśliwego albo jako obszarpanego pielgrzyma. Najpierw wygląda jak drwal, za chwilę jest z niego urodzone panisko, dziki leśny olbrzym ze straszliwym kosturem, dobrotliwy brodaty dziad, przystojny hrabiowski myśliwy albo tajemniczy wędrowiec. Czasem sprawi radość dobrym uczynkiem, to znów zaskoczy nas jego złośliwość. Włada nadprzyrodzoną siłą i mocami, umiejąc ludzkiemu stworzeniu złośliwie dopiec, ale często też pomóc.

Miejsca, w których występują lecznicze rośliny albo kamienie półszlachetne, do tego obfite ulewy, a potem mgła, śniegi i barwne dywany kwitnących łąk – to wszystko dzieło Ducha Gór. W takich tajemniczych i pięknych miejscach go ludzie szukali, wierzyli bowiem, że wspaniałości, jakie znaleźć można w górach, musi „mieć na sumieniu” jakaś nadprzyrodzona postać.

Karkonosz nie zawsze bywał tylko dobrym i łaskawym olbrzymem z długą brodą. W Karkonoszach i na przedgórzu po niemiecku mówiono na niego Rubezahl, i choć była to ta sama postać co czeski Karkonosz, to niektóre cechy charakteru miał inne. Umiał się rozgniewać i okrutnie karać. Nie lubił, kiedy ktoś kradł mu zioła z ogródka albo oszukiwał bliźnich. Kłamcom dorabiał jelenie rogi, rozpustnym oficerom podrzucał rozkładające się kozie truchło, a czasami nawet urywał sobie nogę, żeby rzucić nią w złego karczmarza.

Ogólnie uważa się, że w podaniach ludowych Karkonosz pojawia się w górach od XV wieku, i to zarówno wśród niemieckiej, jak i – trochę później – mniej licznej ludności czeskiej. Najpierw jako zły i wszechmogący żywioł, władca wiatru i demon karzący bez różnicy wszystkich, którzy zapragnęli uchylić rąbka tajemnicy gór, bez względu na motyw, który nimi powodował. Później jako obrońca biednych i sprawiedliwy przeciw chciwcom i skąpcom.

Należy sądzić, że pierwsze wieści o straszliwej postaci rozpuścili między tutejszymi mieszkańcami obu stron gór doświadczeni w podróżach i obrotni Waloni – tajemniczy poszukiwacze skarbów – ażeby ochronić swe zdobycze przed nieproszoną konkurencją. Możliwe też, że co nieco od siebie dodali we własnym interesie także karkonoscy zielarze. Czeski Karkonosz to postać zhumanizowana, która pomaga biedakom i z pewną złośliwością poczyna sobie z nieuczciwymi bogaczami.

Od początku pojawiały się trudności z nazwaniem ducha tych gór. Zabobonni górale nie wymawiali głośno jego imienia, żeby nie ściągnąć na siebie jego gniewu. W zapisach pojawia się uprzejme „pan Johannes“ albo „pan Jan“, później niejasne Rübezahl i warianty Rubical, Ribenzall, Liczyrzepa, Rýbrcoul. Dopiero w ostatnich ponad stu latach w Czechach mówi się na niego „Krakonoš“, co na polski tłumaczymy jako „Karkonosz“.

Już w najstarszych opowieściach często ukryte jest życzenie, żeby skarby i piękno natury pozostały nietknięte, żeby ich ludzka ręka nie zniszczyła. Ale gór nie chroniły tylko tajemnicze opowieści o czynach Karkonosza, również tutejsi włodarze mieli swoje zakazy i nakazy. A za ich złamanie umieli ukarać, i to sposobami, które dziś są nie do uwierzenia. W połowie XVII wieku w opowieściach Karkonosz bywał często okrutny, jednak okrucieństwo tutejszych warstw panujących nie było wymysłem.

Marie Kubátová

Pięćdziesiąt książek, bajek w radiowym i telewizyjnym opracowaniu, pięć sztuk teatralnych i inne dzieła literackie wielkiej gawędziarki... Dzięki nim mamy możliwość zajrzenia za kulisy życia znanej pisarki Marii Kubátovej, zajrzenia w świat jej dzieciństwa, w którym najważniejsza była mama, w świat jej dużej rodziny, dla której opoką stała się właśnie ona, w świat karkonoskich ludzi, których zmartwień i smutków autorka zawsze cierpliwie wysłuchiwała. Co rano spędza chwilę przy biurku, a inspirację i siłę czerpie przede wszystkim z pięknych momentów życia i ze spotkań z ludźmi. Na początku sierpnia 2008 roku ta miła i urocza pierwsza dama karkonoskich opowieści, na które w dialekcie karkonoskim mówi się „poudačky“, i mistrzyni pióra obchodziła ważny jubileusz.

Jáchym Metelka

Metelka – ojciec, z zawodu krawiec, około 1848 roku znalazł się wśród walczących o niepodległość Włochów. Prawdopodobnie szył mundury dla żołnierzy służących pod Giuseppe Garibaldim. Wśród Włochów ukształtowała się jego duma narodowa i umiłowanie wolności, a także talent artystyczny. Możliwe, że tu także oczarowało go piękno bożonarodzeniowego żłóbka – bo przecież właśnie do prostego ludu fakt narodzin małego Chrystusa przemawia szczególnie mocno. Z licznych zabytków sztuki włoskiej to szopki były tym, co karkonoskiemu góralowi najbardziej utkwiło w pamięci. Zaprojektował szopkę o kompozycji schodkowej i zbudował ją w rogu izby. Przez trzydzieści lat cierpliwie rozbudowywał swoje dzieło, które w końcu zajmowało już sześć metrów z jednej strony izby i trzy metry z drugiej, zakrywając całe dwa okna rodzinnego domu. Początkowo umieszczał w szopce figurki z gotowych wycinanek, później postacie malował sam, ponieważ szopka była ruchoma, a on musiał figurki dostosować do wykonywanych przez nie ruchów.

Václav Metelka

Kiedy w 1866 roku na świecie pojawił się, jako siódme dziecko Jáchyma, jego syn Václav, ojciec nie spodziewał się, że znajdzie w nim utalentowanego pomocnika. Václav zaczął towarzyszyć ojcu przy budowie szopki, a zużyte już papierowe figurki zastępował własnymi, wystruganymi z lipowego drewna. Ogromna szopka miała cały szereg ruchomych grup figurek; były tam aniołki kołyszące małego Jezuska, dwie rozety z aniołów i anielskich muzykantów na niebiosach i nad oborą, miasto z żydowską szkołą oraz Żydami kiwającymi i kręcącymi głowami nad proroctwami Starego Testamentu, rzeźnik z kozą, dzieci na huśtawce i na karuzeli, komediant na trapezie, pasterz pędzący owce, kopalnia z gwarkami, mężczyźni tnący pnie drzew, stróże nocni na murach i strażnik na wieży, muzykanci oraz mnóstwo innych scenek znanych także z szopki czwartego z rodu Metelków – Jana Metelki ze Sklenařic, kuzyna Václava. Jego szopka zwana jest „kuźnią“ (kowale pracujący w kuźni, powroźnik, rzeźnik i inni – dziś w zbiorach Muzeum Ojczyźnianego (Vlastivědné muzeum) Vysokiego nad Jizerou i okolic). Po śmierci Jáchyma jego syn Václav szopkę zmniejszył i nadał jej nowy kształt. Dziś ma ona 250 drewnianych figurek o wysokości od 3 do 20 cm, z których ponad jedna trzecia jest ruchoma. Figurki są różne, niektóre poubierane, niektóre kaszerowane, czyli obklejane kolorowym papierem. Mają też różnych autorów. Mechanizm napędowy, cały z drewna, początkowo napędzany był przez odważnik, teraz napęd jest elektryczny. Dzisiejsza szopka jest – oprócz malowanego przez Jáchyma tła – dziełem Václava Metelki.

Jáchym Metelka, mł..

Trzeci wielki twórca szopek z rodu Metelków to Jáchym, pierworodny syn Jáchyma Metelki, dyrektor mieszczańskich szkół dla dziewcząt w Jilemnicy i jeden z założycieli jilemnickiego muzeum, w którego zbiorach znajduje się jego szopka. Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to dzieło pochodzące z pracowni Metelków.

Jan Weiss

Czeski pisarz, prozaik, artysta narodowy (to tytuł przyznawany wybitnym czeskim artystom), uważany jest za jednego z założycieli czeskiej fantastyki naukowej. Urodził się 10 maja 1892 roku w miasteczku Jilemnice. Po ukończeniu gimnazjum w 1913 roku rozpoczął studia prawnicze w Wiedniu. W roku 1914 zaciągnął się do wojska i uczestniczył w I wojnie światowej, walcząc najpierw na froncie włoskim, a potem na rosyjskim. W 1916 roku został wzięty do niewoli i resztę wojny spędził jako więzień dwóch obozów jenieckich na Syberii. W roku 1919 przyłączył się do legii czechosłowackich. Po powrocie do Czechosłowacji w 1920 roku pracował w ministerstwie prac publicznych. Pierwsze opowiadania drukował w czasopismach. Późniejsze jego dzieła to literatura fantastyczno-naukowa, w której często przeplatają się sny i rzeczywistość. W powieściach napisanych po II wojnie światowej zajmował się przyszłością. Książka „Dům o tisíci patrech“ („Dom o tysiącu pięter“) jest zapisem wizji gorączkującego żołnierza zakażonego tyfusem. Żołnierz widzi świat jako dom o tysiącu pięter, w którym przebiegają takie same procesy, jak w prawdziwym życiu. Majaczeniom tym towarzyszą urojenia na temat uwięzionej księżniczki. Powieść jest alegorią świata wojny. Przypomnijmy kolejny utwór – satyryczną groteskę z elementami psychologii „Mlčeti zlato“ („Milczenie jest złotem“), powieści „Spáč ve zvěrokruhu“ („Śpioch w zodiaku“), „Volání o pomoc“ („Wołanie o pomoc“), „Bláznivý regiment“ („Zwariowany regiment“), kryminalno-psychologiczną „Škola zločinu“ („Szkoła zbrodni“), bajkową historię „Přišel z hor“ („Przyszedł z gór“) i humoreskę „Fantóm smíchu“ („Fantom śmiechu“). Pisarz zmarł 7 marca 1972 r.

Jindřich Ambrož

Propagator Karkonoszy, obrońca przyrody, autor przewodników turystycznych i prospektów o Karkonoszach, inicjator założenia Horskiej Služby, czyli karkonoskiego pogotowia górskiego, urodził się 1 lipca 1878 r. Między innymi jego zasługą było powstanie pierwszych rezerwatów przyrody, poprzedników dzisiejszego Karkonoskiego Parku Narodowego. Zmarł 15 maja 1955 roku w Jilemnicach. W górach, w rezerwacie Źródła Łaby (Prameny Labe), znajdziemy punkt widokowy zwany „Ambrožova vyhlídka“. Znajduje się niedaleko wodospadu Pančavy nad Labskim dolem, na górnym biegu rzeki Pančavy – prawego dopływu Łaby.

František Pošepný

Znany na całym świecie czeski naukowiec, mineralog zajmujący się geologią i związanymi z nią dziedzinami. Urodził się 30 marca 1836 roku w Jilemnicach. Uważany jest za założyciela geologii złóż, która ułatwiła bardziej efektywne wydobycie rud. W swym najważniejszym dziele „The Genesis of Ore-Deposits” (1893) opisał nową teorię powstawania złóż rudy. Teoria zdobyła wielkie uznanie. Jest także autorem ponad setki innych prac naukowych. Studiował na politechnice praskiej i w příbramskiej szkole górniczej (przekształconej później w akademię górniczą). Pracował jako praktykant górniczy, studiował w Cesarskim Instytucie Geologicznym w Wiedniu, zbierał doświadczenia w różnych miejscach Austro-Węgier. W 1870 roku mianowany został głównym geologiem na Węgry i prowadził badania słowackich złóż. W Wiedniu piastował funkcję wicesekretarza w ówczesnym ministerstwie rolnictwa. W celach naukowo-badawczych podróżował po Europie, Bliskim Wschodzie, USA – był w Newadzie i Kalifornii. Zmarł 27 marca 1895 roku w Döbling koło Wiednia. Zgodnie ze swoim życzeniem pochowany został w rodzinnych Jilemnicach. Nazwisko Františka Pošepnego znajduje się na Plakiecie Honorowej Czeskiej Akademii Nauk za zasługi dla rozwoju nauk geologicznych.

Jiří Šlitr

Kompozytor, pianista, śpiewak, aktor i artysta plastyk urodził się 15 lutego 1924 roku w miejscowości Zálesní Lhota. Dla mieszkańców pogranicza strasznym momentem dziejów był rok 1938 i aneksja Czechosłowacji przez hitlerowskie Niemcy; tragiczne zdarzenia nie ominęły także rodziny Šlitrów. Od 1945 roku Jiří studiował na wydziale prawa, studia ukończył doktoratem, jednak zawodu prawnika nigdy nie wykonywał. Już podczas studiów zajmował się sztukami plastycznymi i muzyką. W 1948 roku założył dixielandową grupę „Czechoslovak Dixieland Jazz Band“. Poświęcił się sztuce, dorabiał też jako pianista, zaczął współpracować z Miroslavem Horníčkiem w jego grupie estradowej jako pianista i tekściarz. Najważniejszym momentem jego życia artystycznego był rok 1957 i spotkanie z Jiřím Suchym. W 1959 roku w Pradze wspólnie założyli teatr Semafor, którego nazwa była skrótem od „siedmiu małych form“. Para S+Š wywarła – za pośrednictwem Semaforu – niezatarte piętno na muzyce i teatrze lat 60-tych XX wieku. Najbardziej chyba znana była sztuka „Jonáš a ting-tangl“ (1962), w której autorzy po raz pierwszy wystąpili także w roli aktorów – Šlitr w czarnym meloniku jako roztargniony, Suchý we francuskim słomkowym kapeluszu jako ten bardziej doświadczony. Rysunki Šlitra wystawiane są w wielu galeriach, napisał też muzykę do ponad 300 piosenek, z których najbardziej znane to: „Ach, ta láska nebeská“ („Ach, ta niebiańska miłość“), „Včera neděle byla“ („Wczoraj niedziela była“), „Zuzana“. Jako aktor znany jest m.in. z trzech filmów pełnometrażowych „Bylo nás deset“ („Było nas dziesięciu“, 1964), „Kdyby tisíc klarinetů“ („Gdyby tysiąc klarnetów“, 1965) i „Zločin v šantánu“ („Zbrodnia w kabarecie“, 1968), a także z kilku filmów dokumentalnych i telewizyjnych. Wspomnieć warto także średniometrażowy film w reżyserii Miloša Formana „Konkurz“ („Konkurs“, 1963). Jako reżyser uczestniczył w realizacji filmu „Člověk z půdy“ („Człowiek ze strychu“, 1962). Jiří Šlitr zginął śmiercią tragiczną (zatrucie gazem) w pracowni na Placu Wacława w Pradze 26 grudnia 1969 roku. Został pochowany na cmentarzu na Vyszehradzie w Pradze.

Josef Čapek

Czeski malarz, pisarz, fotograf, grafik, ilustrator i... autor słowa „robot“. Urodził się 23 marca 1887 roku, dzieciństwo spędził w Malych Svatoňovicach koło Trutnova. W 1890 roku rodzina wyprowadziła się do miejscowości Úpice koło Trutnova, Josef uczęszczał wtedy do szkoły powszechnej i mieszczańskiej, a w latach 1900 i 1901 do niemieckiej szkoły w Žacléřu a następnie do niemieckiej dwuletniej tkackiej szkoły zawodowej w Vrchlabí. W 1904 roku przeprowadził się na stałe do Pragi, gdzie studiował w Wyższej Szkole Sztuk Użytkowych. W swoim dorobku łączy twórczość literacką i plastyczną. Pierwsze obrazy wystawił w Pradze w 1912 roku. Jako plastyk teatralny współpracował z Teatrem Narodowym w Pradze, Teatrem Państwowym w Brnie i z Teatrem Miejskim na Vinohradach w Pradze. Karierę pisarską zaczynał jako redaktor gazety „Národní listy“ („Gazeta narodowa”), później był redaktorem i krytykiem artystycznym w gazecie „Lidové noviny”(„Gazeta ludowa”). Oprócz tego pracował jako redaktor w kilku czasopismach zajmujących się sztukami plastycznymi: „Umělecký měsíčník“ („Miesięcznik artystyczny”), „Volné směry“ („Wolne kierunki”). Był także karykaturzystą. Za działalność antyfaszystowską został we wrześniu 1939 roku aresztowany. Do 1945 roku był więziony w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Zmarł w jednym z nich, w Bergen-Belsen, w kwietniu 1945 roku.

Hans Havliček

Lekarz, naukowiec, w czasie I wojny światowej działał jako asystujący lekarz w grupie profesora Schlossera, gdzie posiadł wspaniałe umiejętności teoretyczne i praktyczne w dziedzinie chirurgii i rentgenologii. W roku 1926 przybywa do žacléřskiego szpitala, stając się nowym ordynatorem. Poświęca się między innymi działalności naukowej. Do Žacléřa zaczynają przyjeżdżać specjaliści nie tylko z Europy, ale także z Ameryki Północnej i Południowej oraz Indii. Za jego czasów žacléřski szpital stał się znany, wiele z używanych w nim przyrządów Havlíček sam zaprojektował. Ciekawe było wykorzystanie lampy krzemowej BACTOPHES. Havlíček stwierdził, że używając promieni ultrafioletowych, można zapobiec szerzeniu się infekcji i osiągnąć szybsze gojenie ropiejących ran. W 1935 r. został mianowany gościem honorowym francuskiego kongresu chirurgicznego. Wykładał na Sorbonie, w Bazylei i Gandawie. W 1940 r. jego prace zostały przerwane. Ponieważ był członkiem niemieckiej partii socjaldemokratycznej, a także leczył Żydów, został suspendowany i zakazano mu wstępu do szpitala. Wszelkie materiały naukowe, preparaty oraz urządzenia skonfiskowano. Następnie został aresztowany przez gestapo i uwięziony w Trutnovie, a potem w Hradcu Králové. Tutaj zachorował na cukrzycę, pojawiły się także problemy z sercem. Dopiero w 1944 r. został zwolniony. Havlíček bez powodzenia wnosił o czeskie obywatelstwo, został wysiedlony do amerykańskiej strefy okupacyjnej, do Friedberg w kraju związkowym Hesja, gdzie działał jako naczelny lekarz. Jego stan zdrowia stopniowo pogarszał się. Umarł w Wetzlar dnia 13 maja 1949 r., w zapomnieniu i biedzie.

Josef Šír

W tym roku w miejscowości Horní Branná obchodzona jest 150. rocznica urodzin wybitnego nauczyciela, pisarza, malarza i muzyka Josefa Šíra. Ukończył Instytut Nauczycielski w Jičínie, gdzie zapoznał się między innymi ze znanym czeskim pisarzem, Karelem Václavem Raisem. Swoją karierę nauczyciela rozpoczął w miejscowości Roztoky koło miasta Jilemnice, tu także spotkał Františkę Janouškovą z Kruhu, którą później pojął za żonę. W ciągu kilku lat stał się znany w całym regionie. Pracował jako nauczyciel w Štěpanicach, w Poniklej i w Benecku. Dwadzieścia jeden lat prowadził štěpanicką kronikę. Zżył się z tutejszymi ludźmi, poznawał ich bolączki i drobne radości. Ludzkie historie zaczął przekształcać w opowiadania, które publikował w czasopismach „Národní listy“, „Zlatá Praha“ i in. W roku 1904 nakładem wydawnictwa Ottovo nakladatelství wydano jego pierwszą książkę – zbiór opowiadań pt. „Horské prameny“ („Górskie źródła“). Josef Šír został pochowany w Roztokach u Jilemnice, po lewej stronie dróżki prowadzącej od bramy głównej cmentarza.

Jan Amos Komenský - Učitel národů

Po przegranej przez Czechów Bitwie pod Białą Górą Jan Amos Komeński zmuszony został do opuszczenia Fulneka na Morawach, gdzie nadzorował szkołę oraz działał jako kaznodzieja kościoła braci czeskich. Kiedy 20 października 1621 r. Habsburgowie nakazali wydalenie z granic mocarstwa niekatolickich księży, musiał się ukrywać. W podkarkonoskiej miejscowości Horní Branná, na terenie włości Václava Záruby z Hustířanów, zebrała się mała grupka Jednoty Braci Czeskich, która przygotowywała się do opuszczenia ojczyzny. Emigracja wydawała się jedynym wyjściem. Zima 1627 r. była niezwykle ostra i śnieżna, bracia czescy wyruszyli jednak w kierunku granicy. Mężczyźni jechali konno, kobiety i dzieci na saniach. Z Brannej wędrowali przez Černý Důl, Janské Lázně, Svobodę nad Úpou, Mladé Buky, Kalną vodę, przez Babí i Žacléř. Tutaj wspólnie przeszli przez granicę na tereny ówczesnego Śląska, dzisiejszej Polski. Dnia 8 lutego 1628 r. dotarli do Leszna. Tam J. A. Komeńskiego wybrano na stanowisko biskupa i pisarza. Wkrótce został zastępcą rektora gimnazjum, poświęcił się działalności pedagogicznej. W okresie tym powstała także większość jego dzieł. Pod koniec życia przeprowadził się do Holandii, gdzie zmarł 15 listopada 1670 r. Pochowany został w kościółku w Naarden.

Jaroslav Havlíček

Prozaik, najwybitniejszy czeski przedstawiciel prozy psychologicznej okresu międzywojnia. Urodził się w rodzinie nauczyciela 3 lutego 1896 r. w miasteczku Jilemnice. Po ukończeniu szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości chodził do jičínskiej szkoły realnej, a następnie do gimnazjum, gdzie złożył egzaminy maturalne. Po maturze studiował na politechnice praskiej (ČVUT). W 1915 r. wstąpił do wojska i został wysłany na front – najpierw rosyjski, a po odniesieniu ran na włoski. Do domu wrócił na początku 1919 r. Wrodzone zdolności psychologiczne umożliwiły Jaroslavowi Havlíčkowi dogłębną analizę postaci powieściowych, przede wszystkim kobiecych. Charakterystyczne jest jego liryzowanie realistycznego, a nawet naturalistycznego, spojrzenia na rzeczywistość. Na twórczość Havlíčka wpływ mieli ludowi uczeni i spirytyści. Napisał kilka powieści, których akcja rozgrywa się w małych miasteczkach przełomu XIX i XX wieku. Beznamiętnie, z obojętnością wręcz opisywał tragiczne losy swych bohaterów, stany ducha niezrównoważonych często osób, ekstremalne sytuacje. Zmarł 7 kwietnia 1943 r. w Pradze.

Jaroslav Skrbek

Grafik, z wykształcenia artysta malarz, pionier czeskiej akwaforty, urodził się 7 stycznia 1888 r. w Poniklej. Tutaj oraz w miejscowości Vysoké nad Jizerou przeżył wczesne dzieciństwo. Do tej krainy oraz do sąsiedniego regionu semilskiego wracał przez całe życie. Kształcił się w praskiej akademii sztuk pięknych, w pracowniach profesorów Maxa Pirnera oraz Maxa Švabinskiego. Do Karkonoszy nawiązują takie jego obrazy, jak „Z naszych gór rodzinnych“, „Karkonosze w zimie“, „Z mej krainy rodzinnej“, „Lato w rodzinnym Podkrkonoší“. Wydał książkę „Z bouřlivých podkrkonošských meetingů na Petruškových vrších u Vysokého n. Jiz. r. 1868“ (“Z burzliwych podkarkonoskich meetingów na Petruszkowych Wierchach koło Vysokiego nad Izerou roku 1868“). Jego prace graficzne często pojawiały się w czasopismach i gazetach (np. „Venkov“). Zmarł w 1954 r. Z jego książki „Světlem a stínem” („Światłem i cieniem”) pochodzi reprodukcja rysunku rodzinnego domu artysty w Poniklej.

Prof. dr n. med. Zdeněk Reiniš

Urodził się w Poniklej. Znany na arenie międzynarodowej specjalista angiolog, jeden z ważniejszych przedstawicieli tej gałęzi nauk medycznych w Czechach, prekursor czechosłowackiej epidemiologii miażdżycy oraz kardiologii prewencyjnej. W latach 1958–1968 współuczestniczył w pracach na temat epidemiologii chorób niezakaźnych. Było to pierwsze takie opracowanie naukowe w ówczesnej Czechosłowacji, koncentrowało się przede wszystkim na miażdżycy, chorobie niedokrwiennej serca oraz chorobie niedokrwiennej kończyn dolnych. Do dziś docenia się je jako pilotażowe. W 1964 r. z wyprawy naukowej do USA prof. Reiniš przywiózł do swojej macierzystej kliniki chorób wewnętrznych metodę, która spowodowała rewolucję wśród krajowej społeczności kardiologicznej. Umożliwiła przewartościowanie niektórych dotychczasowych poglądów na arytmie, a przede wszystkim w zasadniczy sposób wpłynęła na ich diagnostykę. W roku 1994 profesor uzyskał in memoriam tytuł członka honorowego Czeskiego Towarzystwa Angiologicznego.

František Kaván

Wybitny malarz, urodził się 10 września 1866 r. we Víchovskiej Lhocie koło miasteczka Jilemnice. Rodzinna kraina na zawsze wpisała się w jego duszę i twórczość. W latach 1889–95 studiował w praskiej akademii malarskiej u Juliusza Mařáka. Pod jego kierownictwem szybko rozwinął się w wysokiej klasy pejzażystę. Większość dzieł z tego okresu zalicza się dziś do klasyki czeskiego pejzażu. Słynne „Zachmurzenie“ („Podmrak“) malowane w Víchovskiej Lhocie w roku 1894 zostało sześć lat później, w roku 1900, zaprezentowane na wystawie światowej w Paryżu, gdzie zdobyło złoty medal. W latach 1895–1899 malarz odszedł od realizmu, skłaniając się ku symbolizmowi. Utrzymywał kontakty z artystami skupionymi wokół czasopisma „Moderní revue“. Po 1900 r. powrócił do czystego malarstwa pejzażowego, wyrażanego za pomocą realizmu o impresywnym odcieniu. Znane są przede wszystkim jego motywy zimowe. Galeria Kavána, znajdująca się w Muzeum Karkonoskim w pałacu w Jilemnicach, posiada około 90 dzieł tego czołowego czeskiego pejzażysty. Pisał też wiersze. Zmarł 16 grudnia 1941 r. w Libuniu.

Josef Jarosch

Pisarz, poeta i tłumacz, urodził się w 1837 r. w Petrovicach. Miał dziesięcioro rodzeństwa, z którego dorosłości dożyło jedynie troje. Chodził do szkoły mieszczańskiej, następnie do gimnazjum. Już w tym okresie zaczął publikować pierwsze wiersze. Z początku używał różnych pseudonimów, np. J.W.J., J.R.H., Waldemar J., a od roku 1856 – Alfred Waldau. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Karola, w Pradze spotykał się z poetami Vítězslavem Hálkiem, Janem Nerudą, Gustavem Pflegerem, Adolfem Heydukiem, a także z czeskimi malarzami V. Barvitiusem, A. Bubákiem i in. W jego twórczości znaczące są tłumaczenia na język niemiecki wierszy wielkiego poety czeskiego okresu romantyzmu Karela Hynka Máchy oraz prace badawcze w dziedzinie czeskich tańców i pieśni ludowych. Współpracował z Nerudą przy wydawaniu „Obrazów z życia“. Już w młodości miał problemy zdrowotne, leczył się w uzdrowisku Janské Lázně. W 1872 roku sprowadził się do Žacléřa, gdzie pracował jako notariusz i audytor. W tajemnicy ożenił się z Františką Wisiack Edle von Wendenbühl, z którą zamieszkał w žacléřskim pałacu. Ostry górski klimat nie wpływał korzystnie na jego zdrowie, choroba płuc pogorszyła się. Zmarł w Žacléřu dnia 3 lutego 1882 r.

Karl Illner

Pilot, technik, konstruktor; pobił wiele rekordów w samolotach Etrich Taube, które rozsławił na całym świecie. Urodził się 14 lipca 1877 r. w Žacléřu. W Trutnovie ukończył naukę jako ślusarz maszynowy. Pracę znalazł w Svobodzie nad Úpou w firmie Bräunlich. Tu właśnie po raz pierwszy spotkał się z Igo Etrichem – synem Ignaza Etricha, wybitnego przemysłowca, działającego w przemyśle włókienniczym – człowiekiem postępowym, oczarowanym ideą latania. Od roku 1908 został przez niego oficjalnie zatrudniony jako mistrz warsztatu oraz konstruktor rozwoju lotnictwa. Po pierwszych sukcesach przeszedł do wiedeńskiego Prateru, a następnie do Wiener Neustadt. U schyłku 1909 r. skonstruowany został nowy samolot, który na zawsze zapisał się w historii lotnictwa – słynny Etrich II Taube (gołębica). Karl Illner przedsięwziął pierwsze loty. Był samoukiem, który chętnie eksperymentował, stając się w krótkim czasie świetnym pilotem. 17 maja 1910 r. zrealizował pierwszy międzymiastowy przelot w Austro-Węgrzech – z Wiener Neustadt do Wiednia i z powrotem. Miał bogatą karierę – po tym locie było jeszcze wiele innych. Podczas I wojny światowej trenował pilotów wojskowych, został kierownikiem technicznym fabryki Aviatik, pracował jako kierownik produkcji firmy Österreichische Daimler-Motoren GmbH w Wiener Neustadt. Za czasów dyrektora generalnego Ferdynanda Porsche był kierownikiem produkcji samochodów osobowych i lokomotyw. W latach 1919–1921 był wspólnikiem spółki Wiener Auto und Garagen Ges. m. b. H. Dnia 6 sierpnia 1935 r. zakończył swoją bogatą drogę życia.

Josef Rössler – Ořovský

Kiedy Josef Rössler-Ořovský dowiedział się w roku 1893 o próbach uprawiania narciarstwa w Karkonoszach, postanowił nawiązać kontakt z sekretarzem sekcji Klubu Czeskich Turystów (Klub českých turistů) w mieście Jilemnice Janem Bucharem, z którym łączyła go potem dożywotnia przyjaźń. Obaj – Buchar i Rössler-Ořovský – stali się prekursorami sportów zimowych w tych górach.

Jan Buchar

Jan Buchar urodził się w miejscowości Mříčná koło Jilemnic. Został nauczycielem, w 1884 r. rozpoczął pracę jako administrator jednoklasowej szkoły w Dolních Štěpanicach. Bardzo zaangażował się w turystykę, stając się jednym z jej pionierów. W roku 1888 został założony Klub Czeskich Turystów, który zaczął wydawać swoje czasopismo. W jego pierwszym numerze Jan Buchar zamieścił artykuł „Naprzód w Karkonosze“ („Vzhůru do Krkonoš“). Pod koniec 1892 roku wyruszył samotnie – właśnie udało mu się zdobyć narty – na wyprawę na wzgórze Žalý, rozpoczynając tym samym nową erę turystyki zimowej w Karkonoszach. W 1894 roku wychodzi pierwszy dotyczący nart artykuł Buchara pt. „Nowy sport zimowy“ („Nový zimní sport“), a rok później instruktaż jazdy na nartach pt. „Ski“. Był to pierwszy w historii czeskiego narciarstwa metodyczny artykuł dotyczący jazdy na nartach.

Marie i Jaroslav Lukešowie

Oboje byli mistrzami sportowymi, żyli razem w Jilemnicy. Jaroslav był mistrzem w skokach narciarskich, kombinacji alpejskiej i norweskiej. Uczestniczył w dwóch Olimpiadach Zimowych, również dwa razy startował w Mistrzostwach Świata. Najcenniejszą nagrodą był dla niego dziesięciocentymetrowy pucharek z alpaki, który wręczył mu osobiście w 1930 r. król norweski jako nagrodę dla najlepszego reprezentanta Europy Środkowej. Pani Marie była dwukrotną mistrzynią kraju w biegu na nartach. Znali się od piątego roku życia i – jak powiedzieli kiedyś – siusiali do jednego dołka. W Špindlerovym Mlýnie zaczęli budować pierwszy wyciąg, założyli tu też pierwsze pogotowie górskie.

Jaroslav Cardal

Jest legendarną postacią czechosłowackiego narciarstwa biegowego, urodził się w Mrklowie. W biegu na 50 km nie został nigdy pokonany – od pierwszego zwycięstwa aż do zakończenia kariery w 1959 roku. Trzynaście lat utrzymywał tytuł mistrza kraju w maratonie narciarskim, startował w najważniejszych światowych zawodach, trzy razy w Olimpiadzie, dwa razy w Mistrzostwach Świata. Jego kariera przypadała na okres najsłynniejszych biegaczy wszechczasów; dla mieszkańca Europy Środkowej nie było wtedy łatwo przeniknąć do światowej czołówki. Po zakończeniu kariery w 1959 r. został administratorem stadionu narciarskiego w Špindlerovym Mlýnie, później odszedł na emeryturę w Jilemnicy.

Bohumír Zeman

Urodzony w Špindlerovym Mlýnie, jest wychowankiem miejscowego oddziału związku wychowania fizycznego. Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych był przodującym czeskim zawodnikiem w narciarstwie zjazdowym. Czternastokrotny mistrz kraju, od 16. roku życia brał udział w pucharach świata (w sumie w dziesięciu). Ponad 30 razy zajął miejsce w pierwszej dziesiątce. Dwa razy startował w Olimpiadzie Zimowej, dwa razy na Mistrzostwach Świata. W 1981 r. został zwycięzcą Pucharu Świata w austriackim Kitzbühl w slalomie i zjeździe na Hahnenkamm. Zdobył też szereg innych nagród, np. za zajęcie czwartego miejsca w kombinacji slalom, zjazd i slalom gigant z roku 1980 na Olimpiadzie w Lake Placid. W latach 1986–1989 trenował juniorów w ośrodku sportowym w Vrchlabí, od roku 1990 trenuje drużynę narodową slalomistów w Lichtensteinie. Obecnie jest burmistrzem miasta Špindlerův Mlýn.

Šárka Záhrobská

Urodziła się w Benecku. Odnosiła sukcesy w reprezentacji narciarstwa alpejskiego, była zwyciężczynią Mistrzostw Świata w szwedzkim Aare w slalomie, zdobyła pierwszy czeski tytuł w narciarstwie alpejskim. Inne sukcesy to: Puchar Świata – 2. i 3. miejsce w slalomie; Mistrzostwa Świata 2007 (Aare) – 1. miejsce w slalomie, 4. miejsce w superkombinacji, 12. miejsce w slalomie gigancie; Mistrzostwa Świata 2005 (Bormio) – 3. miejsce w slalomie, 5. miejsce w kombinacji, 10. miejsce w slalomie gigancie; Mistrzostwa Świata 2003 (St. Moritz) – 9. miejsce w kombinacji; Olimpiada Zimowa 2006 (Turyn) – 13. miejsce w slalomie, 27. miejsce w slalomie supergigancie, 19. miejsce w kombinacji. Tak trzymać!!! :-))

Andrea Zemanová

Uczennica liceum w Vrchlabi, członkini klubu narciarskiego Špindlerův Mlýn, pomyślnie zakończyła starty w kategorii żaków. W wieku 15 lat Andrea zdobyła tytuł Mistrzyni RCz w slalomie gigancie. W zawodach ogólnokrajowych w slalomie zajmowała pierwsze lub drugie miejsca. Na zawodach międzynarodowych „Skiinterkritérium“ w Říčkach w Górach Orlickich udowodniła, że jest dobra w slalomie gigancie, uważanym za podstawę narciarstwa zjazdowego – zajęła drugie miejsce. Na zawodach Trofeo Topolino we Włoszech, zwanych mistrzostwami świata młodzików i juniorów młodszych, w których uczestniczyło ponad sto narciarek z 45 krajów, potwierdziła swą przynależność do światowej czołówki. Następnym etapem było włoskie Abetone, w konkurencji z udziałem setki zawodników z 38 krajów świata Andrea również radziła sobie bardzo dobrze. Kolejną próbę stanowiły zawody we francuskim Val-d'Isère. W slalomie zajęła trzecie miejsce, współzawodnicząc z ponad 100 dziewczętami z 28 krajów. Przed dwoma laty zwyciężyła tu w slalomie supergigancie, a nagroda była słodka – wygrała tyle żelatynowych niedźwiadków, ile sama ważyła – 50 kilogramów. Gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów w kategorii juniorów.

Daniel Paulíček

Urodzony w 1993 r. Mieszka w Vrchlabí. Trenując pod okiem Zdeňka Volecha, osiąga sukcesy jako freestylowy snowboardzista. Do jego największych osiągnięć należy pierwsze miejsce na O2 Rookie Cup 2007 w klasyfikacji łącznej, trzecie miejsce serii 4 x 4 2007, ósme miejsce na World Rookie Fest Livigno 2008. Daniel Paulíček uczestniczy w programie ,,Sportowcy na Soczi 2014“ szkoły narciarskiej Akademia Sportowa w Špindlerowym Mlýnie. Jako utalentowany snowboardzista, wychowanek klubu BSS oraz Akademii Sportowej, wspierany jest przez firmę Burton. W nadchodzącym sezonie przejdzie do kategorii juniorów.

Veronika Vítková

Urodzona w 1988 r. Mieszka w miasteczku Jilemnice, gdzie uczy się w liceum sportowym. Uprawia biathlon, należy do reprezentacji Czech. Do jej najważniejszych sukcesów należą: Mistrzostwa Świata Juniorów 2008 – 2., 6., 6. miejsce; Mistrzostwa Europy Juniorów 2008 – 3. miejsce, 2. miejsce, 2. miejsce w sztafecie; Mistrzostwa Świata 2008 dorośli – 14. miejsce. Veronika słusznie uważana jest za największy talent czeskiego biathlonu. W nadchodzącym sezonie nadal startować będzie w kategorii juniorek. Szczytem sezonu będzie dla niej udział w Mistrzostwach Świata Juniorów. Podczas najbliższej Olimpiady Veronika po raz pierwszy oficjalnie wystartuje w kategorii kobiecej. Bardzo realne wydają się jej ambicje udziału oraz osiągnięcia w Vancouver dobrych wyników (w pierwszej trzydziestce). Kolejnym ważnym punktem kariery sportowej ma być Olimpiada w Soczi w 2014 r. Jej osobistym trenerem jest Jindřich Šikola, który jest jednocześnie trenerem reprezentacji RCz juniorek.

Michal Štantejský

Urodzony w Vrchlabí. Jest członkiem klubu Ski alp klub Špindl. Do kariery zawodnika w skialpinizmie bardziej intensywnie zaczął się przygotowywać przed sezonem 2004/2005. Pojawiły się pierwsze sukcesy. Na Mistrzostwach Europy w Andorze zakwalifikował się do wyścigu Vertical Race, do wyścigu indywidualnego oraz sztafety w kategorii mężczyzn do lat 23. W klasyfikacji drużynowej Czechy zajęły dzięki niemu piąte miejsce. Z powodów zdrowotnych nie brał udziału w zawodach sezonu 2005/2006. Kolejnej zimy, 2006/2007, znowu pojawiły się sukcesy. Zajął się przygotowaniami, jeździł na rowerze, biegał, forma się poprawiała. Na Mistrzostwach RCz w skialpinizmie w Špindlerowym Mlýnie zajął pierwsze miejsce w kategorii mężczyzn od 20. do 39. roku życia.

Filip Trejbal

Urodzony w miasteczku Jilemnice w 1985 r. Ukończył tutejsze liceum sportowe. Wraz z rodzicami i starszą siostrą mieszka w miejscowości Rokytnice nad Jizerou; tutaj także rozpoczął karierę sportową. Do uprawiania narciarstwa namówili go rodzice, którzy do dziś go wspierają. Zawody i treningi zajmują wiele czasu, ale w wolnych chwilach chętnie poświęca się innym swoim zainteresowaniom, do których należą piłka, wake boarding, narciarstwo wodne, freeride na nartach i rowerze, motocross i inne. Jego życiową filozofią jest robić to, co sprawia radość, robić to dobrze i żyć z tego. Jak twierdzi, nie pogniewałby się, gdyby było to zajmowanie dobrych miejsc na zawodach Pucharu Świata. Zeszły rok był dla niego pomyślny. Na Uniwersjadzie Zimowej w Bardonecchia zajął drugie miejsce w super G, drugie miejsce w slalomie gigancie, pierwsze w kombinacji i w slalomie. Na Międzynarodowych Mistrzostwach RCz w narciarstwie alpejskim w 2008 r. zdobył mistrzostwo w slalomie specjalnym na trasie czarnej w kompleksie narciarskim Skiareál Svatý Petr.

Tomáš Slavík

Urodził się w 1981 r. W 1995 r., po ukończeniu szkoły podstawowej, rozpoczął naukę w liceum sportowym w miasteczku Jilemnice, a trzy lata później dostał się do reprezentacji Czech. Spośród dyscyplin narciarstwa klasycznego wybrał tę najcięższą – kombinację norweską. Dziś jest najlepszym czeskim zawodnikiem w tej dyscyplinie. W 2007 r. uzyskał w Turynie tytuł akademickiego mistrza świata. Na światowych uniwersjadach zdobył dwa brązowe medale. W zawodach Pucharu Świata na Holmenkollen w 2007 r. wywalczył piąte miejsce, uczestniczył także w Olimpiadzie Zimowej w Turynie w 2006 r. Trzy razy uczestniczył w Mistrzostwach Świata. Regularnie zajmuje miejsca w czołowej piętnastce Pucharu Świata. W letnich Grand Prix 2007 zajął dziesiąte miejsce. Tomáš Slavík ma za sobą nie tylko pełną sukcesów karierę sportową, w zeszłym roku ukończył filologię niemiecką oraz wychowanie fizyczne na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Technicznego w Libercu.

Anna Hanušová

Była ważną postacią czeskiego narciarstwa kobiet w latach 1908–1912. Na temat początków narciarstwa kobiet na ziemiach czeskich mamy niewiele informacji. Wywnioskować z nich jednak można, że przed I wojną światową na nartach jeździło bardzo mało kobiet. Uczestniczyły w osobnych zawodach, nie było więc dyskryminacji. Pierwsze zawody kobiet zorganizowano przy okazji Mistrzostw Królestwa Czeskiego w dniu 2 stycznia 1904 r. w miejscowości Vysoké nad Jizerou. Około 1910 roku w kilku zawodach wraz z mężczyznami uczestniczyła ówczesna najlepsza zawodniczka Anna Hanušová ze Sokola Mrklov, późniejsza członkini świetnego klubu – Czeskiego Związku Karkonoskiego Ski w miejscowości Jilemnice. Była pierwszą kobietą w Czechach, która – było to 10 kwietnia 1909 r. – wystartowała w zawodach na 50 kilometrów.

Josef Kraus

Pionier narciarstwa zawodniczego w Czechach, jeden z najlepszych zawodników przełomu XIX i XX wieku. Urodził się w miejscowości Dolní Štěpanice. Był zwycięzcą pierwszych międzynarodowych zawodów w narciarstwie biegowym na 50 kilometrów, pięciokrotnym mistrzem Królestwa Czeskiego. Jego ojciec Jan był stolarzem. Pracował w dolnoštěpanickim tartaku ze znanym producentem nart, Antonínem Vondrákem, który pożyczył mu szablon, dzięki czemu Jan mógł zacząć robić narty „po domowemu“, a syn Josef nie musiał martwić się o sprzęt. Josef już jako dziecko zwyciężał w szkolnych zawodach biegowych. Podczas zawodów o Mistrzostwo Ziem Korony Czeskiej skoczył z zaimprowizowanej skoczni, stając się pierwszym czeskim mistrzem Królestwa Czeskiego w skokach narciarskich. W 1904 r. na Mistrzostwach Ziem Korony Czeskiej w Vysokim nad Jizerou Josef Kraus, członek ČKSS, zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski w biegu na 10 kilometrów, potem dwukrotnie jeszcze go broniąc. W 1905 r. do listy sukcesów dodał zwycięstwo w biegu na 50 kilometrów. W 1906 r. po raz ostatni zwyciężył w zawodach w Benecku. Na drugie miejsce zepchnął nawet Bohumila Hanča. Zmarł w 1966 r.

Hynek Bedrník

Urodził się 31 grudnia 1872 r. W początkach narciarstwa zawodniczego na ziemiach czeskich należał do czołówki narciarstwa biegowego. Współzałożyciel Czeskiego Związku Karkonoskiego Ski w miasteczku Jilemnice, długoletni członek komitetu tego związku oraz pierwszy jego prezes. Obecny był przy narodzinach narciarstwa w Czechach, stając się wkrótce jego chlubą. Podczas pierwszych narciarskich Mistrzostw Królestwa Czeskiego w styczniu 1896 r. w praskiej Stromovce osiągnął drugi czas. Miesiąc później zwyciężył w pierwszych klubowych zawodach mistrzostw Karkonoszy. W 1898 r. został mistrzem ziem Korony Czeskiej. Po ukończeniu kariery zawodniczej poświęcił się intensywnej pracy w Czeskim Związku Karkonoskim Ski.

Eva Paulusová

Ośmiokrotna mistrzyni kraju, uczestniczka dwóch Olimpiad i trzech Mistrzostw Świata, a także Uniwersjady Zimowej, trener, delegat techniczny Międzynarodowej Federacji Narciarskiej FIS. Urodzona w miasteczku Jilemnice. W zawodach uczestniczyła w latach 1955 – 1966. Jeździć na nartach zaczęła bardzo wcześnie, już w wieku lat pięciu. W 1955 roku została powołana do kadry narodowej. Jej pierwszym sukcesem w kraju było zwycięstwo w biegu na 5 km na Mistrzostwach Czechosłowacji w Špindlerovym Mlýnie. Na arenie międzynarodowej zajęła drugie miejsce na Międzynarodowej Uniwersjadzie Zimowej w 1960 r. w Chamonix. Najlepsze wyniki osiągnęła na Mistrzostwach Świata w Oslo w 1966 r. w biegu na 10 km. Od 1975 r. była członkiem żeńskiej kombinacji biegowej FIS oraz pełniła funkcję delegata technicznego FIS na międzynarodowych zawodach biegowych kobiet.

Antonín Bartoň mł.

Trzykrotny mistrz kraju, dwukrotny srebrny medalista z Mistrzostw Świata w 1933 r., najlepszy zawodnik Środkowej Europy na 50 km na Olimpiadzie Zimowej w Lake Placid w 1932 r. Urodził się w Vysokim nad Jizerou, w pierwszej połowie lat trzydziestych należał do najlepszych czeskich zawodników. Na Mistrzostwach Świata w 1933 r. w Innsbrucku wywalczył srebrny medal w kombinacji norweskiej, przyczynił się także do wspaniałego sukcesu czechosłowackiej sztafety, która również zdobyła srebro. Jeździć na nartach zaczął w wieku przedszkolnym. Do drużyny reprezentacyjnej Republiki Czechosłowackiej włączony został w 1931 r. Największym życiowym sukcesem w jego karierze sportowej było uczestnictwo w Mistrzostwach Świata w Innsbrucku w 1933 r., podczas których zdobył dwa srebrne medale – w kombinacji norweskiej oraz sztafecie, a w sprincie narciarskim na 18 km uzyskał siódmy czas. Biegł najszybciej z naszych zawodników i zadecydował o srebrnym medalu. Był to sukces, który powtórzony został dopiero po półwieczu przez czechosłowackie biegaczki w Sarajewie na Olimpiadzie Zimowej w 1984 r. W 1935 r. wywalczył swój ostatni tytuł mistrza kraju w kombinacji norweskiej i zakończył karierę sportową.

Balcarovie ze Špindlerovego Mlýna

„Wybierzcie przypadkowych stu chłopców i zaproponujcie im, żeby skoczyli na nartach. Powiedzmy, że zgłosi ich się dziesięciu, ale i tak trzech ucieknie z najazdu. Było jednak sześciu chłopców, którzy taką propozycję dostali w wieku pięciu lat i nie odmówił żaden. W wieku sześciu lat skakali po 15 metrów, w wieku dwunastu 50 metrów. Byli to Balcarowie ze Špindlerowego Mlýna.“ Oto fragment artykułu poświęconego rozmowie z największą rodziną skoczków narciarskich w Europie, a może nawet na świecie, który nawet po 30 latach nie stracił nic z aktualności. Siedmiu skoczków narciarskich – ojciec Oldřich i synowie: Olda, Josef, Jindřich, Jaroslav, Stanislav i Jiří. Jako ósmy z rodu Balcarów skakał Jan, syn Jindřicha. Jednym z trenerów braci Balcarów był architekt Karel Jarolímek, pierwszy konstruktor nowoczesnych skoczni narciarskich w Czechach, jeden z pierwszych skoczków i członków FIS. On sam skakał na norweskim Holmenkollen i uczestniczył w tragicznym biegu na 50 kilometrów, podczas którego zginęli Bohumil Hanč i Václav Vrbata.

Zdeněk Remza

Mistrz i zasłużony trener. Urodzony w miejscowości Horní Branna. Przez długie lata był członkiem kadry reprezentacyjnej skoczków narciarskich, startował na Olimpiadzie Zimowej w 1948 r. oraz Mistrzostwach Świata w latach 1954 i 1958. Skakał w mistrzowskim stylu, świetnie lądował. Kładł nacisk na techniczną stronę skoku, umiejąc ją świetnie zademonstrować. W 1960 r. powierzona mu została funkcja trenera kadry narodowej skoczków, którą piastował do 1970 r. Za wyjątkowe sukcesy osiągnięte na Olimpiadzie Zimowej w 1968 r. w Grenoble uzyskał odznaczenie państwowe. W latach 1974–1981 piastował funkcję głównego trenera Czechosłowackiego Związku Narciarskiego.

Jana Koubková

Piosenkarka, kompozytorka, spikerka, publicystka, organizatorka, mająca świetne wyczucie rytmu, umiejętnie naśladująca dźwięki, zdolna improwizatorka, o komunikacyjnej lekkości. Długie już lata należy do najważniejszych postaci czeskiego jazzu.
Piosenkarkę Janę Koubkovą możemy – na wiosnę i jesienią – spotkać w Karkonoszach jako turystkę. Lubi tu przyjeżdżać, lubi tu odpoczywać. „Na chwilę się zatrzymać, popatrzeć, zobaczyć to piękno...“